วันจันทร์ที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2553

ธัมมะปริยายะ คาถา ,ภัทเทกรัตตะคาถา นกคุ้ม การแผ่เมตตาฯ

...
                                                          ธัมมะปริยายะ คาถา

หันทะมะยัง ธัมมะปริยายะ คาถาโย ภาณามะเส

สัพเพ สัตตา มะริสสันติ  มะระณันตังหิ  ชีวิตัง
สัตว์ทั้งหลายทั้งสิ้น จะต้องตาย เพราะชีวิตนี้มีความตายเป็นที่สุดรอบ
ชะรังปิปัตตํวา มะระณัง  เอวังธัมมา หิ ปานิโน
แม้จะอยู่ได้ถึงชรา  ก็ต้องตาย เพราะสัตว์ทั้งหลายต้องเป็นอย่างนี้เป็นธรรมดา
ยะมะกัง นามะ รูปัญจะ อุโภ อัญโญญะ นิสสิตา
ก็นามและรูปคือกายกับใจ ย่อมอาศัยกันอยู่เป็นของคู่กัน
เอกัสสํมิง ภิชชะมานัสสํมิง อุโภ ภิชชันติ  ปัจจะยาติ
เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแตกสลาย ทั้งสองฝ่ายก็สลายไปด้วยกัน
ยะถาปิ อัญญะตะรัง พีชัง เขตเต วุตตัง วิรูหะติ
เปรียบเหมือนพืชอย่างใดอย่างหนึ่ง ที่หว่านลงแล้วในพื้นแผ่นดินย่อมงอกขึ้นได้

ปะฐะวีระสัญจะ อาคัมนะ  สิเนหัญจะ ตะทูภะยัง
เพราะอาศัยรสแห่งแผ่นดิน และเชื้อในยางแห่งพืชนั้นๆ

เอวัง ขันธา จะธาตุโย ฉะจะ อายะตะนะ อิเม
ขันธ์ทั้ง 5 และธาตุทั้งหลาย พร้อมอายตนะทั้ง 6 นี้ก็เหมือนกัน

เหตุง ปฏิจจะ สัมภูตา เหตุภังคา  นิรุชฌะเร

อาศัยเหตุ จึงเกิดขึ้นได้ เมื่อเหตุนั้นแตกสลาย ก็ย่อมดับไป

ยะถาหิ อังคะสัมภารา โหติ สัทโท ระโถ อิติ
เปรียบการประกอบชิ้นส่วนของรถ  เข้าด้วยกัน คำว่ารถก็มีขึ้นได้

เอวัง ขันเธสุ  สันเตสุ  โหติ  สัตโตติ สัมมะติ
เมือขันธ์ทั้ง  5  ยังมีอยู่ก็เหมือนกัน คำว่าสมมุติว่าคนและสัตว์ก็มีขึ้นได้

อุโภ  ปุญญัญจะ ปาปัญจะ  ยังมัจโจ  กุรุเต อิธะ
เมื่อผู้ที่ตายไป ทำบุญและบาปใดๆ ในโลกนี้แล้ว

ตัญหิ ตัสสะ สะกังโหติ ตัญจะ อาทะยะ  คัจฉะติ
บุญและบาปนั้นแล ย่อมเป็นของๆเขาผู้นั้นโดยแท้ เขาย่อมได้รับบุญและบาปนั้นแน่นอน

ตัญจัสสะ อะนุคัง โหติ ฉายาวะ อนุปายินี
บุญและบาปนั้น ย่อมติดตามเขาไป เหมือนเงาตามตัวเขาไปฉันนั้น

สัททายะ สีเลนะ จะโย  ปะวัฑฒะติ
ผู้ใดเจริญด้วยศีลและศรัทธา

ปัญญาญะ จาเคนะ สุเตนะ จูภะยัง
เป็นผู้มีปัญญา  สดับศึกษา ในการเสียสละ

โสตาทิโส  สัปปุริโส  วิจักขะโน
บุคคลผู้เป็นสัตบุรุษ เป็นผู้เฉียบแหลมเช่นนั้น

อาทียะติ สาระมิเธวะ  อัตตะโน
ย่อมเป็นผู้ถือเอาประโยชน์ แห่งตน ในโลกนี้ไว้ได้โดยแท้

อัชเชวะ กิจจะมาตับปัง  โกชัญญา มะระณัง สุเว
ความพากเพียรในสิ่งดีงาม  เป็นกิจที่ต้องทำในวันนี้  ใครจะรู้ความตายแม้พรุ่งนี้

นะหิโน สังคะรันเตนะ มะหาเสเนนะ มัจจุนา
เพราะการผัดเพี้ยนต่อมัจจุราช  ซึ่งมีเสนามาก ย่อมไม่มีสำหรับเรา

เอวัมภูเต  สุเปย เตสุ สาธุ ตัตถาชณุ เปกขะนา
เมื่อสังขาเหล่านั้น  ต้องเป็นอย่างนี้แน่นอน การวางเฉยในสังขารเสียได้ ย่อมเป็นการดี

อะปิเตสัง นิโรธายะ  ปะฏิปัตตะยาติ  สาธุกา
อนึ่ง  การปฏิบัติเพื่อดับสังขารเสียได้ยิ่งเป็นการดี

สัพพัง สัมปาทะนี ยัญหิ  อัปปมาเทนะ  สัพพะทา ติ
กิจทั้งสิ้นนี้  จะพึงบำเพ็ญไห้บริบูรณ์ได้  ด้วยความไม่ประมาท ทุกเมื่อเท่านั้นแล ดังนี้

http://bit.ly/2mfPM0F    คำสวด

......................................

                 ภัทเทกะรัตตะคาถา
อะตีตัง นานวาคะเมยยะ  นัปปะฏิกังเข อะนาคะตัง
   บุคคลไม่ควรตามคิดถึงสิ่งที่ล่วงไปแล้วด้วยอาลัย
   และไม่พะวงถึงสิ่งที่ยังมาไม่ถึง

ยะทะตีตัมปะหีนันตัง อัปปัตตัญจะ  อะนาคะตัง
  สิ่งเป็นอดีตก็ละไปแล้ว สิ่งเป็นอนาคตก็ยังไม่มา
ปัจจุปปันนัญจะ โย ธัมมังตัตถะ ตัตถะ วิปัสสะติ
 อะสังหิรัง อะสังกุปปังตัง วิทธา มะนุพ๎รูหะเย
ผู้ใดเห็นธรรมอันเกิดขึ้นเฉพาะหน้าในที่นั้นๆอย่างแจ่มแจ้ง
ไม่ง่อนแง่นคลอนแคลน เขาควรพอกพูนอาการเช่นนั้นไว้
อัชเชวะ กิจจะมาตัปปังโก ชัญญา มะระณัง สุเว
 ความเพียรเป็นกิจที่ต้องทำในวันนี้ ใครจะรู้ความตายแม้พรุ่งนี้
นะ หิโน สังคะรันเตนะมะหาเสเนนะ มัจจุนา
 เพราะการผัดเพี้ยนต่อมัจจุราช ซึ่งมีเสนามาก ย่อมไม่มีสำหรับเรา
เอวัง วิหาริมาตาปิงอะโหรตตะมะตันทิตัง
ตังเว ภัทเทกะรัตโตติสันโตอาจิกขะเต มุนี ติ
 มุณีผู้สงบย่อมกล่าวเรียกผู้มีความเพียรอยู่เช่นนั้นไม่เกียจคร้าน
ทั้งกลางวันกลางคืนว่า ผู้เป็นอยู่แม่เพียงราตรีเดียวก็น่าชม

                                               http://bit.ly/2nKZv1e





                   บทสวด วัฏฏะกะปะริตตัง
                                          
คาถานกคุ้ม
          อัตถิ โลเก สีละคุโณ สัจจัง โสเจยยะนุททะยา
                  คุณคือศีล ความสัตย์ ความสะอาด และความเอ็นดูอยู่ในโลก
         
เตนะ สัจเจนะ กาหามิ สัจจะกิริยะมะนุตตะรัง
                ด้วยคำสัตย์นั้น เราจักทำสัจจะกิริยา อันยอดเยี่ยม
         
อาวัชชิต๎วา ธัมมะพะลัง, สะริต๎วา ปุพพะเก ชิเน เราน้อมนึกถึงกำลังแห่งพระธรรม ,ระลึกถึงพระชินะพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ในปางก่อน
         
สัจจะพะละมะวัสสายะ สัจจะกิริยะมะกาสะหัง
                          เราอาศัยกำลังแห่งสัจจะ จึงขอทำสัจจะกิริยา
         
สันติ ปักขา อะปัตตะนา สันติ ปาทา อะวัญจะนา
    ปีกทั้งสองของเรามีอยู่ แต่บินไม่ได้ ,เท้าทั้งสองของเราก็มีอยู่ แต่เดินไม่ได้
         
มาตา ปิตา จะ นิกขันตา ชาตะเวทะ ปะฏิกกะมะ
                         มารดาและบิดาของเรา ก็ออกไปหาอาหารเสีย
         
สะหะ สัจเจ กะเต มัยหัง มะหาปัชชะลิโต สิขี
                      เมื่อเราทำสัจจะแล้ว เปลวไฟอันลุกโชติช่วง
          วัชเชสิ โสฬะสะ กะรีสานิ
                            ก็หลีกห่างไปถึง ๑๖ กรีส

         
อุทะกัง ปัต๎วา ยะถา สิขี
                       ดุจดังเปลวไฟ ที่ตกถึงน้ำแล้วย่อมดับไป ฉะนั้น
         
สัจเจนะ เม สะโม นัตถิ
                     สัจจะอื่นเสมอด้วยสัจจะของเรา ย่อมไม่มี
         
เอสา เม สัจจะปาระมีติ ฯ
                   นี้เป็นสัจจะบารมีของเรา ดังนี้แล ฯ


















 .......


วิธีการแผ่เมตตา
http://www.songpak16.com/aticle/metta.html

ท่านสอนว่า การแผ่เมตตานั้นควรแผ่ให้ตนเองก่อน คือต้องปรารถนาความสุขให้แก่ตัวเองเสียก่อนโดยวิธี สร้างความรักตัวเองในทางที่ถูกที่ควร คือไม่ทรมานตัวเองด้วยการกระทำ ด้วยความคิดที่ผิด ๆ ทำตัวเองให้มีอำนาจ ทางจิตด้วยความดีเสียก่อน แล้วค่อย ๆ ขยายวงเมตตาออกไปยังผู้อื่น สัตว์อื่น ตามลำดับ แม้ผู้นั้นจะเป็นผู้ที่ตนไม่ชอบหรือเป็นศัตรูกันก็ตาม เพราะถ้าหากสามารถแผ่เมตตาไปให้แก่ผู้ไม่ถูกกันได้ นั่นแสดงว่าผู้นั้นได้ยกระดับจิตให้พ้นจากอำนาจความโกรธเคืองหรือความอิจฉาริษยาได้แล้วด้วยเมตตา

เพราะเมตตานี้เป็นเครื่องกำจัดกิเลสคือ โกธะ ความโกรธ โทสะ ความประทุษร้าย อรติ ความไม่ชอบใจด้วยอำนาจของความอิจฉาริษยาเสียได้ ต่อไปตัวเองก็จะประสบความสุขความสงบทางใจ ไม่มีความเดือดร้อนใจ ไม่มีความกระวนกระวายใจอะไรต่อไปอีก เพราะปล่อยวางความโกรธความไม่พอใจเสียได้แล้ว ซึ่งผิดกับตอนที่ยังโกรธอยู่ ยังอิจฉาริษยาเขาอยู่ ในตอนนั้นจิตใจจะมีแต่ความร้อนรุ่มกลุ้มอก กระวนกระวายใจ และไม่เป็นอันกินอันนอนอย่างเห็นได้ชัด

วิธีที่ท่านสอนมา ท่านให้แผ่เมตตาทุกวัน อย่างน้อยก็ก่อนนอนทุกคืน ถ้าสามารถทำให้มากครั้งต่อวันได้ ก็ยิ่งจะเป็นกำไรชีวิต เช่น นึกแผ่เมตตาทุกอิริยาบถ ขณะเดินไปตามถนนหนทาง ขณะนั่งรถไปทำงาน ขณะเดินทางไปต่างจังหวัด หรือขณะนั่งพักผ่อน ณ ที่ใดที่หนึ่งหลังจากว่างงาน เพราะในขณะนั้นจิตใจจะปลอดโปร่งเหมาะที่จะนึกแผ่เมตตาอย่างยิ่ง และในขณะนั้นเท่ากับว่าได้ทำกรรมฐานไปในตัวด้วย เพราะการแผ่เมตตานี้จัดเป็นกรรมฐาน ประการหนึ่ง ที่จะทำให้ใจสงบเย็นลงได้ และจะคอยควบคุมจิตใจให้นึกคิดไปในทางที่ถูกที่ควรได้รวดเร็ว ฉะนั้น แม้ว่าผู้แผ่เมตตาจะทำได้เพียงวันละเล็กวันละน้อย แต่ทำทุกวันจนติดเป็นนิสัย ก็จะได้รับประโยชน์อย่างมหาศาลอย่างหนึ่งเป็นแน่แท้

คำแผ่เมตตา

ผู้ต้องการจะแผ่เมตตา ให้นึกถึงคำภาวนาต่อไปนี้แล้วนึกภาวนาไป ๆ จะกี่เที่ยวก็ตามต้องการยิ่งมากเที่ยว ก็จะยิ่งทำให้จิตใจสงบยิ่งขึ้น ทำให้จิตมีอานุภาพมีพลังมากขึ้น



แบบที่หนึ่ง คำแผ่เมตตาสำหรับตนเอง

อหํ สุขิโต โหมิ นิทฺทุกฺโข อเวโร อพฺยาปชฺโฌ อนีโฆ สุขี อตฺตานํ ปริหรามิ ฯ
ขอข้าพเจ้าจงถึงความสุข ปราศจากความทุกข์ ไม่มีเวร ไม่มีภัย ไม่มีความคับแค้นใจ จงมีความสุขกายสุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งปวงเถิด ฯ



คำแผ่เมตตาไปสู่ผู่อื่น

สพฺเพ สตฺตา สุขิตา โหนฺตุ นิทฺทุกฺขา อเวรา อพฺยาปชฺฌา สุขี อตฺตานํ ปริหรนฺตุ ฯ
ขอให้สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง จงถึงความสุข ปราศจากความทุกข์ ไม่มีเวร ไม่มีภัย ไม่มี ความคับแค้นใจ จงมีความสุขการสุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งปวงเถิด ฯ


>>>>>>>


เมื่อเรากำลังทำบุญสร้างกุศลเสร็จแล้ว จะต้องมีการแผ่เมตตาให้
บุญกุศลที่เราได้ทำนั้น ได้แผ่ไปยัง ผู้มีพระคุณ ญาติสหาย เจ้ากรรม
นายเวร รวมถึง สรรพสัตว์ทั้งหลายด้วย

ได้ข้อคิดจากแม่ชีธนพรว่า บรรดาสัตว์ทั้งหลาย โดยเฉพาะสัตว์เล็ก
สัตว์น้อย กุ้งหอย ปูปลา ฯลฯ เป็นสัตว์ที่ไม่สามารถสร้างบารมี หรือคุณ
ความดีให้ตนได้เลย ดังนั้น การที่เราได้กินเขาเป็นอาหาร จึงมีประโยชน์
ต่อคน ทำให้มีเนื้อหนังมังสา มีเรี่ยวมีแรง สามารถสร้างบุญสร้างกุศล
แก่ตนได้ ดังนั้น เมื่อใดที่เราทำบุญ โดยเฉพาะอาหารที่นำไปถวายพระ

ขณะที่พระอนุโมทนาบุญอยู่นี้น เราควรนึกแผ่บุญกุศลแก่พวกสัตว์
เหล่านั้น ด้วย เขาจะมัโอกาสได้รับบุญกุศล เพื่อพัฒนาจิตวิญญาให้
สูงขึ้นได้

การให้ ไม่ว่าให้ให้อะไรก็ตาม ผู้ให้ไม่มีวันขาดทุน ผลตอบแทน
กลับคืนมานั้น ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ไม่สารถมองเห็น แต่ ถ้าช่างสังเกต
จะมีความรู้สึกที่สัมผัสได้
>>>>>>>


(แผ่ให้สรรพสัตว์ทั้งหลาย)

สัพเพ สัตตา
สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง ที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งสิ้น

 อะเวรา โหนตุ
จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีเวรแก่กันและกันเลย

อัพพะยาปัชฌา โหนตุ
จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย

อะนีฆา โหนตุ
จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจเลย

สุขี อัตตานัง ปะริหะรันตุ
จงมีความสุขกาย สุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นเทอญ




(คาถาแผ่เมตตาพรหมวิหารสี่)
บทเมตตา
สัพเพ สัตตา
สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งสิ้น

อะเวรา โหนตุ
จงเป็นผู้ไม่มีเวรแก่กันและกันเถิด

อัพยาปัชฌา โหนตุ
จงเป็นผู้ไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน

อะนีฆา โหนตุ
จงเป็นผู้ไม่มีทุกข์กาย ทุกข์ใจเถิด

สุขี อัตตานัง ปะริหะรันตุ
จงเป็นผู้มีสุข พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นเถิด


บทกรุณา
สัพเพ สัตตา
สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งสิ้น

สัพพะทุกขา ปะมุจจันตุ
จงพ้นจากทุกข์เถิด

บทมุทิตา
สัพเพ สัตตา
สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งสิ้น

มา ลัทธะสัมปัตติโต วิมุจจันตุ
จงอย่าไปปราศจากสมบัติอันตนได้แล้วเถิด


บทอุเบกขา
สัพเพ สัตตา
สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ทั้งสิ้น

กัมมัสสะกา
เป็นผู้มีกรรมเป็นของของตน

กัมมะทายาทา
เป็นผู้รับผลของกรรม

กัมมะโยนิ
เป็นผู้มีกรรมเป็นกำเนิด

กัมมะพันธุ
เป็นผู้มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์

กัมมะปะฏิสะระณา
เป็นผู้มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย

ยัง กัมมัง กะริสสันติ
กระทำกรรมอันใดไว้

กัลยาณัง วา ปาปะกัง วา
ดีหรือชั่ว

ตัสสะ ทายาทา ภะวิสสันติ
จักเป็นผู้รับผลของกรรมนั้น


16 สค 2553

บทกรวดน้ำ (อุทิศส่วนกุศล)

อิทัง เม มาตาปิตูนัง โหตุ สุขิตา โหนตุ มาตาปิตะโร
ขอส่วนบุญนี้ จงสำเร็จ แด่มารดาบิดาของข้าพเจ้า ขอให้มารดาบิดาของข้าพเจ้า จงมีความสุข

อิทัง เม ญาตีนัง โหตุ สุขิตา โหนตุ ญาตะโย
ขอส่วนบุญนี้ จงสำเร็จ แด่ญาติทั้งหลายของข้าพเจ้า ขอให้ญาติทั้งหลายของข้าพเจ้า จงมีความสุข

อิทัง เม ครุปัชฌายาจะริยานังโหตุ สุขิตา โหนตุ ครุปัชฌายาจะริยา
ขอส่วนบุญนี้ จงสำเร็จ แด่ครูอุปัชฌาย์อาจารย์ของข้าพเจ้า ขอให้ครูอุปัชฌาย์อาจารย์ของข้าพเจ้า จงมีความสุข

อิทัง สัพพะ เทวะตานัง โหตุ สุขิตา โหนตุ สัพเพ เทวะตาโย
ขอส่วนบุญนี้ จงสำเร็จ แด่เทวดาทั้งหลาย ขอให้เทวดาทั้งหลาย จงมีความสุข

อิทัง สัพพะ เปตานัง โหตุ สุขิตา โหนตุ สัพเพ เปตะโย
ขอส่วนบุญนี้ จงสำเร็จ แก่เปรตทั้งหลาย ขอให้เปรตทั้งหลาย จงมีความสุข

อิทัง สัพพะ เวรีนัง โหตุ สุขิตา โหนตุ สัพเพ เวรี
ขอส่วนบุญนี้ จงสำเร็จ แก่เจ้ากรรมนายเวรทั้งหลาย ขอให้เจ้ากรรมนายเวรทั้งหลาย จงมีความสุข

อิทัง สัพพะ สัตตานัง โหตุ สุขิตา โหนตุ สัพเพ สัตตา
ขอส่วนบุญนี้ จงสำเร็จ แก่สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง ขอให้สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง จงมีความสุขทั่วหน้ากันเทอญ

13 ก.พ.2555
จาก
http://www.fungdham.com/pray/pray-jaran.html


บารมี 30 ทัศ
 (สวดเมื่อดวงไม่ดี)

1. ทานะปาระมี สัมปันโน ทานะอุปะปาระมี สัมปันโน ทานะปาระมัตถะปาระมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวา

2. สีละปาระมี สัมปันโน สีละอุปะปาระมี สัมปันโน สีละปาระมัตถะปาระมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวา

3. เนกขัมมะปาระมี สัมปันโน เนกขัมมะอุปะปาระมี สัมปันโน เนกขัมมะปาระมัตถะปาระมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวา

4. ปัญญาปาระมี สัมปันโน ปัญญาอุปะปาระมี สัมปันโน ปัญญาปาระมัตถะปาระมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวา

5. วิริยะปาระมี สัมปันโน วิริยะอุปะปาระมี สัมปันโนวิริยะปาระมัตถะปาระมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวา

6. ขันติปาระมี สัมปันโน ขันติอุปะปาระมี สัมปันโน ขันติปาระมัตถะปาระมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวา

7. สัจจะปาระมี สัมปันโน สัจจะอุปะปาระมี สัมปันโน สัจจะปาระมัตถะปาระมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวา

8. อธิษฐานะปาระมี สัมปันโน อธิษฐานะอุปะปาระมี สัมปันโน อธิษฐานะปาระมัตถะปาระมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวา

9. เมตตาปาระมี สัมปันโน เมตตาอุปะปาระมี สัมปันโน เมตตาปาระมัตถะปาระมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวา

10. อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อุเบกขาอุปะปาระมี สัมปันโน อุเบกขาปาระมัตถะปาระมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวา

11. ทะสะปาระมี สัมปันโน ทะสะอุปะปาระมี สัมปันโน ทะสะปาระมัตถะปารมี สัมปันโน เมตตา ไมตรี กรุณา มุทิตา อุเบกขาปาระมี สัมปันโน อิติปิโส ภะคะวาฯ

พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ, ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ, สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ นะมามิหังฯ

ไม่มีความคิดเห็น: